Ziek

 - by 

Ziek? Wie? Ik???

Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik me ziek heb gemeld op mijn werk. Ik voelde me zo moe. Dat was normaal gesproken geen reden om me ziek te melden maar na een intervisiegesprek met mijn mede-vernieuwend-coaches- in-opleiding had ik toch het gevoel dat een paar dagen rust me misschien wel goed zouden doen. Ik was toen nog in de vaste overtuiging dat ik de volgende dag of toch zeker wel de volgende week weer lekker aan de slag zou gaan. Dat liep anders dan gedacht…

Moe

Toen ik van mezelf toe mocht geven aan mijn vermoeidheid, ontdekte ik dat deze veel dieper zat dan ik dacht. Ik ging me niet fitter voelen na een paar dagen rust.Het werd steeds erger. Op mijn eerste dag van ziek zijn heb ik een stevige wandeling gemaakt van 12 km, een paar weken later kon ik nog geen wandelingetje van 5 minuten meer maken. Ook kon ik steeds minder prikkels verdragen. Mensen om me heen hebben was dodelijk vermoeiend, tv kijken lukte niet, van de laptop werd ik misselijk, lezen lukte niet meer en in mijn hoofd was het een grote vermoeiende warboel.

Wat gebeurde er toch met me? De tranen bleven maar over mijn wangen stromen. Dit kende ik niet van mezelf. Ik was nooit ziek en vermoeidheid, daar stapte je toch gewoon overheen? Die constante hoofdpijn die ik nu had was geen onbekende en ook al was dat al lang niet meer te verhelpen met pilletjes, het lukte meestal wel om deze grondig te negeren. Misschien iets te grondig? Na een aantal bezoekjes aan de huisarts werd langzaam wel duidelijk dat er voor mijn klachten een naam was. Burnout.

Burnout

Een burnout? IK? Ondanks dat ik aan alles in mijn lijf voelde dat het zo was heb ik me nog een tijd proberen te verzetten. Maar er was geen redden meer aan. Het dekseltje dat ik jarenlang zo stevig dicht had geduwd was er van af en wilde er niet meer op. Er zat niets anders op dan toegeven dat ik me ellendig voelde en niets meer kon.

Dat was het begin van een ontzettend heftig jaar. Een jaar van hele diepe dalen maar ook van hele mooie momenten. Nu, een jaar later ben ik nog niet zo ver dat ik kan zeggen dat ik uit mijn burnout ben. Maar ik ben wel al een heel stuk op weg. Op de hele goede momenten kan ik zelfs vinden dat het helemaal oké is, zoals het nu is. Het is oké dat ik niet meer degene ben die ik was, het is oké dat ik mezelf in een aantal op zichten opnieuw leer kennen. Het is oké om te zoeken naar een balans tussen in- en ontspanning. Het is oké én ik ben oké.

Ik heb weer zin om af en toe te schrijven wat me bezig houdt. En het kan zijn dat mijn burnout hier nog wel een paar keer terug komt en misschien ook niet. Ik ga weer schrijven en ik zie wel wat het wordt.

Je bent van harte welkom om weer mee te lezen.

Leave a comment